"An invisible red thread connects those destined to meet, regardless of time, place, or circumstances. The thread may stretch or tangle, but never break." - Ancient Chinese Proverb

dinsdag 27 augustus 2013

We komen eraan!

Nog maar een dagje en dan vliegen we echt terug naar Nederland. We kijken er erg naar uit! Morgen nog een dagje met Jitske, Helma en Eden naar Chale island (lekker relaxen!) en dan zit ons 2e Kenia avontuur er echt op. woensdagnacht vertrekken we hier om half 3 om van Mombasa naar Nairobi te vliegen en van Nairobi naar Amsterdam. wij vliegen met Kenya Airways op 29 augustus, KL 4140 om 8.15 van Nairobi naar Amsterdam waar we om 15.55 uur op Schiphol landen. Voor diegene die ons op Schiphol willen komen verwelkomen: Karibuni! Wij kijken er enorm naar uit om iedereen te zien. De dagen na onze aankomst willen we gebruiken om rustig met Julia te wennen in Winterswijk. Wij komen thuis, bij alle lieve familie en vrienden, voor Julia is alles nieuw en onbekend. we hopen dat zij zich snel veilig en thuis gaat voelen in ons huis.
We willen aan iedereen vragen, mochten jullie kadootjes hebben, die niet mee te nemen. Het zal voor Julia en Joseph al indrukwekkend genoeg zijn...Dat jullie ons willen komen verwelkomen is al een groot kado op zich zelf.
Kwaheri, tot donderdag!

zaterdag 24 augustus 2013

Kenia meer dan alleen strand en luxe hotels…

Zo op de valreep voor ons vertrek naar Nederland toch nog een stukje over onze belevenissen in de laatste week in Kisumu. De afgelopen tijd hebben we naast Kenia als vakantieparadijs ook wederom een heel ander gezicht van Kenia gezien. Nu ben ik echt geen natte krant en het is zeker niet de eerste keer dat we met ellende van mensen in een ontwikkelingsland geconfronteerd worden maar ik ben er zeker niet immuun voor. Of het nu gaat om mensen die in Nairobi op straat moeten leven in niets meer dan een paar dekens of de man met gruwelijke brandwonden in zijn gezicht die probeert een paar shillingen bij elkaar te bedelen tussen het voorbijrazende verkeer of onze overbuurvrouw die in een hutje probeert te slapen met een pijnlijk kloppend been omdat ze niet in staat is om de 30 euro op te hoesten die het ziekenhuis voor behandeling vraagt; verbijstering dat mensen zo kunnen (over-) leven is meestal het gevoel dat mijn maag in de knoop houdt.
Vaak is het enige wat je kunt doen die paar shillingen maar te geven. Ik daag degene die cynisch durft te reageren met opmerkingen in de trant van het in stand houden van een bedelaarscultuur maar uit om hier eens rond te komen kijken. Ondanks het feit dat Kenia een groeiende economie kent met een groeipercentage waar wij in NL op dit moment alleen maar van kunnen dromen is de rijkdom helaas alleen aanwezig bij een kleine groep mensen. Tel daarbij op dat de gemiddelde leeftijd net boven de 50 ligt terwijl de pensioengerechtigde leeftijd op 60/65 ligt en je kunt nagaan dat niet iedereen het hier gemakkelijk heeft. Het maandloon van een Keniaan ligt vaak lager dan wij aan dagelijkse boodschappen bij de Nakumatt kwijt zijn. Het feit dat er bij de lokale politiemacht corruptie bestaat is dus niet verwonderlijk. Dit ondervonden wij toen we bij een dikke politiecommandant een personeelslid van de villa van de familie Kottier moesten vrijkopen “because he was rubbing shoulders with Kenian law”. Pas nadat er ongeveer 50 euro van hand tot hand was gegaan mocht de arme man naar huis.
Vorige week zijn we naar Kisumu gevlogen om onderzoek te doen na de achtergrond van Julia. In 2010 hebben we hetzelfde gedaan voor Joseph met het doel om de kinderen later meer over hun biologische ouders te kunnen vertellen. Net als de vorige keer hebben we besloten dat details over de achtergrond van de kinderen alleen voor hen bestemd zijn en we dus alleen in algemene zin iets hierover te zeggen. We vlogen van Nairobi naar Kisumu naar het, na ons vorige bezoek, fors verbouwde vliegveld. Van een hutje op een enigszins verlaten airstrip is het een vliegveld geworden met internationale allure. Hierbij verbleken in elk geval de vliegvelden van Nairobi en Mombassa. Na wat gegeten hebben op het sfeervolle dakterras van het “Dukes of breezes” hotel waar net als de vorige keer Joseph wanhopig probeerde met een paar “smooth african moves” indruk te maken op een paar mooie meisjes zochten we ons bedje op. De volgende dag zijn we vroeg op pad gegaan naar het “childrens home” waar Julia de eerste ruim 3 maanden van haar leven heeft doorgebracht. We werden ontvangen door een social worker aldaar die met ons gesproken heeft over Julia’s achtergrond waarna we samen naar het ziekenhuis zijn gegaan waar Julia geboren is. Dit was echt een gruwelijke ervaring. Zoals ik eerder al zei ben ik niet echt overgevoelig maar het ziekenhuis was echt een afschuwelijke plek. De schok bij het zien van de vindplaats van Joseph was vergelijkbaar met een kijkje op deze plek die meteen deed denken aan films als: The last king of scotland, Hotel Rwanda en The constant gardener. Een reeks van barakken gescheiden van elkaar door prikkeldraad gaven al een eerste indruk van een concentratiekamp-achtige setting. Op de vervallen gebouwtjes stond geschilderd welke medische behandeling er plaatsvond. Joseph en Julia dansten al meteen tussen de glasscherven voor een gebouwtje met de tekst “male circumcision”. Ik kreeg al buikpijn bij de gedachte aan een behandeling met waarschijnlijk een verroest mes aldaar. Ondertussen werden wij door een social worker ontvangen die behoorlijk in de verdediging leek te schieten doordat wij in zijn ogen hem wellicht op fouten wilden betrappen door naar details te vragen over de geboorte van Julia die hij ook niet wist. Na onze bedoeling duidelijk uitgelegd te hebben en wel 20 keer geduldig de vraag beantwoord te hebben, wat we nu eigenlijk wilden weten; gaf hij aan dat we in de dossiers mochten kijken. Helaas bleek het vinden van het dossier van Julia een groot probleem en we moesten daarvoor de volgende dag terugkomen. Wel werden we meegenomen naar de verschillende afdelingen in het ziekenhuis. We zouden een kindje gaan bekijken dat een paar dagen geleden gevonden was. Wat we daar zagen vind ik lastig te beschrijven. We werden naar een gebouwtje gebracht waar we in het schemerdonker een heleboel bedden konden zien met daarin vaak 3 of 4 personen. De mannen, vrouwen en kinderen lagen wezenloos voor zich uit te staren. Enkelen kreunden van ellende maar de meesten keken ons met holle ogen aan. Een beetje opgelaten schuifelden wij naar binnen ondertussen proberen maar niet te denken aan de gruwelijke stank van uitwerpselen, urine en braaksel die daar hing. Joseph was doodsbenauwd in de ruimte waarin we kinderen zagen met armen in het verband huilend terwijl niet al te zachtzinnig bloed afgenomen werd. Toilet voorzieningen leken er niet te zijn, aan infuusstandaarden hingen zakken met bloed en ook het feit dat de bedden met meerdere mensen gedeeld moesten worden deed ons huiveren dat Julia in zo’n afschuwelijke omgeving ter wereld was gebracht. Aan het andere einde van de ruimte stond een krakkemikkig kinderbedje waarin een jongetje zat/lag die op naar schatting één jarige leeftijd achter gelaten was. Het kindje was ernstig ondervoed en was ziek. De artsen vermoedden HIV maar er was nog niet getest. Het beeld van het kindje hoewel tussen de mensen maar toch moederziel alleen in die ruimte krijg ik niet uit mijn hoofd. De medewerker van het ziekenhuis nam mij apart en fluisterde in mijn oor of ik het kindje asjeblieft niet ook wilde meenemen. Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat adoptie echt niet zo geregeld wordt maar ik kon eigenlijk zijn vraag heel goed begrijpen.  Weeshuizen puilen uit van de kinderen en voor maar een paar van hen is internationale adoptie weggelegd. Nationale adoptie gebeurt wel steeds vaker maar helaas is het nog steeds een onderwerp waar niet openlijk over gesproken wordt. Ook mogen Kenianen een kindje gaan uitzoeken in een weeshuis en kan het kindje na een periode van een paar weken weer teruggebracht worden indien het niet bevalt. Zo is een meisje dat ongeveer tegelijk met Julia geadopteerd is onlangs weer teruggebracht. De reden waarom zo’n lief meisje weer terug gebracht wordt laat zich alleen maar raden. Voor ons al niet te begrijpen en we kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe vreselijk traumatisch dat voor een kind moet zijn.
De volgende dag zijn we teruggekeerd naar het ziekenhuis om het dossier van Julia in te zien. We hadden om 9 uur afgesproken maar voor 10 uur was er natuurlijk niemand. Terwijl we wachten werd ik aangesproken door een schoonmaker die mij vertelde over de uitdaging om met zijn salaris zijn 8 (!!) kinderen te voeden. En passant werd mij gevraagd om zijn 10 jarige zoon te adopteren. Het pijnlijke was dat het knulletje er gewoon naast stond toen zijn vader mij dat vroeg. Toen de medewerker om 10 uur binnenkwam kregen we de mededeling dat alle dossiers van 2011 niet meer te vinden waren. Uiteraard nemen we dat met een korreltje zout. We hebben de dossierruimte van het ziekenhuis gezien en we vermoedde dat men gewoon geen zin meer had om in die wanorde (het was nog erger dan mijn bureau thuis) te gaan zoeken. Wel hebben we wat meer details kunnen krijgen uit de verslagen van de social workers. Die gesprekken zijn voor ons heel waardevol gebleken. Ondanks het treurige verhaal wat verteld werd zijn we blij dat we voor Julia meer informatie hebben gevonden.
Dit bezoek heeft het positieve effect gehad dat we ons realiseerden dat ondanks het feit dat Joseph en Julia ongetwijfeld op bepaalde momenten (misschien wel bij voortduring) wel zullen vinden dat ze het met ons minder goed getroffen hebben; voor zowel Joseph als Julia geldt dat ze, indien niet geadopteerd, nooit hadden mogen meemaken hoe het is om in een gezin op te groeien en wij zijn als ouders weer ontzettend trots dat we hun ouders geworden zijn.
Hiermee sluit ik mijn bijdrage aan de blog af die overigens voor het grootste deel door Judith is gevuld. Voor ons een belangrijke herinnering aan onze tijd hier en voor jullie hopelijk ook een kijkje mee naar onze adoptieprocedure voor Julia.
Dank jullie wel voor jullie reacties en misschien kwaheri op Schiphol waar we aanstaande donderdagmiddag zullen landen.
NB. foto's volgen nog.

vrijdag 23 augustus 2013

Toch nog een paspoort...

Vanochtend werden we gebeld door de Nederlandse Ambassade dat er een paspoort voor Julia klaar lag. Na nog even een exitstempel gehaald te hebben bij de immigatiedienst hier in Nairobi en een business (!!) class ticket geboekt te hebben voor Mombasa naar Nairobi (iets anders was niet meer beschikbaar) zijn we startklaar om donderdag a.s. naar Nederland terug te reizen. Hoera!

dinsdag 20 augustus 2013

Nog geen paspoort...

Bij deze een kleine update (zonder foto's) vanuit Kisumu, waar we gisteren naar toe zijn gereisd. Dit is Julia's geboortegrond en hier gaan we de komende dagen wat verder op zoek naar haar achtergrond. Ook weer spannend en leuk. Het voelt in ieder geval goed om hier weer terug te zijn aan het victoria meer!
We hebben de afgelopen weken genoten van het gezelschap van de familie Kottier. Het was super, we hebben een heleboel leuke dingen gedaan: shimba hills, mombasa, keniaanse beauty behandeling, glass bottem boat, lunchen bij sails, wandeling door het heilig bos en een dagje relaxen @ chale island. Het was heerlijk, in een volgend berichtje zal ik snel wat foto's plaatsen.
Op dit moment wachten we nog op een paspoort voor Julia en daar worden we wel een beetje zenuwachtig van. Over een week vertrekt onze vlucht namelijk en dan is het wel handig als we een reisdocument hebben!
Vorige week werden we nog gebeld door de ambassade (1 week na aanvraag van het paspoort!) dat er een typefout in een document stond. Er stond namelijk baby Julia en dit moest alleen Julia zijn. Zouden ze anders bang zijn dat we een kind kregen dat Baby heet in plaats van Julia? ;) we hoopten nog dat ze even de tipex erbij konden pakken, maar het stuk moest en zou aangepast worden... We baalden ontzettend en ik ben aan de telefoon ontploft en was bang dat we op de zwarte lijst zouden komen ;) toen gaf de mevrouw aan dat iemand voor ons het document kon ophalen en aanpassen en als we her goed begrepen hebben, we volgende week dan het paspoort konden ophalen en het angepaste document konden inleveren. Onze advocaat heeft toen alles verder geregeld...
Nu 2 weken na de aanvraag wachten we op het paspoort voor onze kleine meisje. Het zou tussen de 10 en 14 dagen duren... We hopen dus dat we deze week gebeld worden en dat we volgende week gewoon naar huis kunnen vliegen. Maar of het gaat lukken? We hopen het zo, duim nog maar even!

woensdag 7 augustus 2013

Jippie, paspoort voor Julia aangevraagd!


 Gisterochtend was het zover, een "rondje Nairobi" om het paspoort van Julia aan te vragen. We hadden toch maar een klein koffertje ingepakt, omdat onduidelijk was of de nederlandse ambassade de papieren (met typfouten) zou accepteren en we mogelijk een nacht moesten blijven.
Om 5 uur liep de wekker af, snel opgestaan, boterhammen gesmeerd en verder ingepakt. Net op het moment dat we de kinderen wakker hadden gemaakt, kregen we een sms-je, onze vlucht met Kenya Airways vanaf Mombasa had al een uur vertraging. We baalden natuurlijk als een stekker, wisten niet zeker of we alles in Nairobi zouden halen, de ambassade is namelijk maar beperkt open in de middag (van half 2 tot haf 4) en we moesten van tevoren nog naar childrens department om het COC op te halen en langs onze advocaat om een kadootje af te geven. En het verkeer in Nairobi is moordend, dus de stress liep al heel vroeg in de morgen aardig op! ;)


Onze chauffeur wist te vermelden dat de dag van te voren al vliegtuigen vertraging hadden, het had iets te maken met een tekort aan vliegtuigbrandstof door een kapotte pomp (of niet betaalde rekeningen, dat was onduidelijk). Onderweg belde Kenya Airways ons op, de vertraging liep nu al op tot anderhalf uur. We konden wel omgeboekt worden naar de vlucht van 10 uur, dan zouden we eerder vertrekken dan de vertraagde vlucht van 9 uur (die we eigenlijk zouden hebben). Prima. Eenmaal op de luchthaven, ons laten omboeken naar de vlucht van 10 uur. We kwamen ook Lorenz en Kristen tegen, nederlanders die net zijn aangekomen en naar Nairobi gingen om hun zoon Robert te ontmoeten. Samen nog een hele tijd gepraat en het was erg gezellig. Totdat op het bord kwam te staan dat de vlucht van 9 uur om kwart over 10 vertrok en de vlucht van 10 uur om 20 voor 11! huh? Nu vertrokken we toch nog later ondanks dat we omgeboekt waren. Ralph ging het gelijk vragen aan een medewerker, maar nee, we moesten gewoon rustig wachten, de informatie op het bord klopte niet, de vlucht van 10 uur zou ook om kwart over 10 vertrekken.
Ondertussen waren we natuurlijk alweer aardig opgefokt, alhoewel we na 7 maanden Kenia eigenlijk beter zouden moeten weten ;) We beheersen de kunst van het loslaten nog niet helemaal ;)
Het feit dat onze eigenlijke vlucht dus gewoon eerder vertrok dan de vlucht waarnaar we omgeboekt waren, maakte het er niet beter op. Maar goed, rond een uur of 12 zetten we toch voet aan de grond in Nairobi. Waweru staat ons al op te wachten, altijd fijn om hem te zien en brengt ons in een uurtje tijd downtown Nairobi. Omdat we niet zoveel tijd hebben, splitsen we ons op.
 Ralph gaat gewapend met een kadootje en Julia naar de advocaat. Een beetje met voorbedachte rade ;) een kadootje om hem te bedanken voor zijn goede hulp en kundigheid maar ook om hem gunstig te stemmen mochten de papieren bij de ambassade afgekeurd worden en we opnieuw naar court moeten, haha.
Ik bezoek samen met Joseph childrens department. Weer door die donkere muffe gang naar hun kantoor. Ze kijken verstoord op als ik binnenkom en zitten net aan de lunch. Ik geef aan dat ik het COC kom ophalen, maar niemand reageert. Okee, even diep ademhalen, dit gaat niet goed. Ik moet en zal dat papiertje toch echt vandaag krijgen! Opnieuw een mevrouw aangesproken dat we gisteren bericht hadden dat het COC klaar was en we vandaag vanuit Mombasa zijn gereisd om het op te komen halen. Dat ik het erg rot vindt dat ik tijdens hun lunchpauze binnenstorm, maar dat het vliegtuig vertraagd was en ik anders nooit tijdens de lunchpauze binnen was komen vallen. Dat werkt, een meneer springt op en vraagt hoe het in Mombasa is. Hij gaat kijken of het COC er is (in een bakje met 2 A4 tjes!) Nou ja, hoef je niet lang te zoeken. Het COC is er, en ook nog zonder spelfouten! WOW, geweldig. Ik moet nog tekenen voor onvangst en nadat de meneer onze een bruine envelop heeft gegeven en ik nog even een praatje maak met Alex, gaan Joseph en ik weer naar buiten. Ralph komt er ook aan met Julia, wow, dat is het meest efficientje rondje Kenia ooit! Binnen 20 minuutjes staan we weer buiten met alle papieren in de hand. We maken kopietjes en Waweru brengt ons in het hele drukke verkeer naar de nederlandse ambassade. Hier is niemand en zijn we ook gelijk aan de beurt. We zegggen een schietgebedje op en de mevrouw neemt alle papieren in ontvangst, nog een vernieuwd aanvraagformulier invullen en wat geklooi met de pasfoto's (het systeem wijst ze iedere keer af) maar dan is het toch echt gebeurd: we hebben een paspoort aangevraagd! De aanvraag is in behandeling genomen en een beetje verbaasd verlaten het pand. Wat een heerlijk gevoel, de laatste horde is genomen! Over 10 tot 14 dagen zal de ambassade ons bellen zodra het paspoort klaar is van Julia, dan kunnen we het ophalen. De originele papieren hebben ze wel, dus we hopen niet dat er alsnog wordt gevallen over de spelfouten.
 Waweru brengt ons naar het vliegveld in Nairobi, waar we een veel te duur vliegticket krijgen voor de avondvlucht van 7 uur. Ach ja, we willen heel graag naar huis in Diani, dus toch maar geboekt. Om half 8 stappen we in de auto en om half 10 ongeveer zijn we weer thuis in Diani. Eind goed al goed, zou je zeggen... De volgende ochtend worden we echter wakker met het nieuws dat het vliegveld van Nairobi in brand staat!
 Een grote brand, wat een rare gewaardwording, daar waren we een paar uurtjes geleden nog. Volgens alles zijn er gelukkig geen gewonden gevallen. Bizar...
Maar goed, nu genieten van de laatste weken kenia, samen met de familie Kottier, Ralph en Joseph zijn op dit moment samen met hen op een glas bottem boat tripje en vanmiddag gaan we heerlijk luchen bij Sails. Met recht genieten!

















maandag 5 augustus 2013

"Ik vind het nu al leuk!"



Bij deze weer een update, we hebben een geweldige week achter de rug.
Vrijdag 26 juli was het zover, in de middag met fly540 op het gemak naar Nairobi gevlogen. 


Hier hadden we voor 1 nacht een appartementje geboekt. Het appartementje liet ons bij binnenkomst en qua inrichting gelijk aan de DDR denken, maar dat mocht voor Joseph en Julia de pret niet drukken. Tijdens het eten bij de cake factory kwam het verlossende bericht van mr ogutu dat ons adoptiecertificaat klaar was. "Good God, it is ready!" Stond er letterlijk in het sms-je. Wij helemaal blij want dit was het 2e en ontbrekende document dat uit de rechtbank moest komen. Het eerste document had er in plaats van de beloofde 4 dagen er maar liefst 2 weken over gedaan. In totaal hebben we dus een week vertraging opgelopen met de documenten, maar goed, het is er nu. Maandag gaan we de stukken ophalen en een COC ( certificate of conformity) bij de childrens department aanvragen. Na wat boodschappen terugegaan naar ons DDR appartementje, waar Joseph en Julia relaxen voor de tv met popcorn en daarna samen spetteren in bad! 

 Samen op een kamer slapen, waar ze samen in een bed kruipen, zo schattig.
Zaterdag 27 juli rijden we in 2 1/2 uur tijd in de vroege ochtend naar Nyeri toe. De plaats waar Joseph vandaan komt en waar we op zijn verzoek het kindertehuis waar hij de eerste 2 jaar van zijn leven heft gewoond, bezoeken. Joseph vindt het bij binnenkomst erg spannend, dat is te zien aan zijn strakke blik(!) Monica herkent Joseph direct en knuffelt hem. 





Ook Gabu vindt het super om Joseph weer te zien evenals een aantal medewerkers waaronder Charity. Ze zijn zo blij om Joseph weer te zien en Julia te ontmoeten. Joseph vindt het een beetje vreemd dat deze mensen hem kennen en hij zich dit aelf niet meer aktief kan herinneren. Als Gabu hem vervolgens in zijn armen neemt, knuffelt en met hem stoeit, breekt een brede glimlach op het gezicht van Joseph door. Ook Gabu straalt, zo mooi om te zien, de chemie tussen die twee is weer als vanouds! 



Ook Julia straalt als Gabu haar knuffelt, zo leuk om te merken. Joseph en Julia spelen buiten en wij praten bij met Gabu. Wat geweldig om weer hier te zijn!
In de middag rijden we via de supermarkt naar de sandai lodge in mweiga, ten noorden van nyeri. Deze lodge en boerderij wordt gerund door een duitse vrouw en is een prachtige plek inde natuur. Wij hebben hier een huisje gehuurd voor 2 nachten en het blijkt een prachtig plekje te zijn. Het huisje is echt heel leuk en mooi ingericht en we lunchen op de veranda.


 In de middag even op ontdekking uit -in en rondom de boerderij- en in de avond heerlijk relaxen in het hoofdgebouw voor de open haard met veel speelgoed voor de kinderen. We eten met het gezin mee en het is erg gezellig. Die avond genieteN we ook van de open haard in ons huisje, want koud is het hier wel. Maar het vuur maakt veel goed!  
 Zondagochtend valt de regen met bakken uit de hemel, helaas. Gelukkig klaart het daarna op en kunnen we tegen de middag op safari naar Solio NP. 


 Dit park ligt vlakbij de boerderij en is prachtig! Veel groen en mooie"yellow fever" bomen. Wij genieten van de uitzichten. Het park staat bekend om zijn neushoorns en al snel zien we deze indrukwekkende dieren grazen. Prachtig, deze witte neushoorns. 



Daarna rijden we een berg op en wordt een picknickplaats voor ons in het zonnetje gemaakt, zo geweldig! We krijgen een heerlijke lunch in de open lucht en genieten volop. 




Daarna op zoek naar de zwarte neushoorn, die erg agressief kan zijn. We hebben het geluk hem te spotten, indrukwekkend hoor! Wat een prachtige plek. In de avonds eten we weer met de familie en genieten we van het vuur in ons huisje.Heerlijk gewoon.

Maandagochtend haalt Waweru ons weer op en rijden we terug richting Nairobi. We rijden langs Mr Ogutu in downtown Nairobi om onze court documenten op te halen. Met deze papieren gelijk naar de childrens department om een COC aan te vragen. Zoals altijd de meest vriendelijke instantie ;) een donkere gang met muffe kantoortjes. Als we binnenstappen kijken alle medewerkers geirriteerd op en zeggen weinig tot niets. De mevrouw helemaal achteraan moet ons helpen en zit naast Alex die ons interview heeft gedaan. Alex begroet ons allervriendelijkst terwijl hij professioneel zit te niksen ;) ach ja, we kijken nergens meer van op. De mevrouw controleert de papieren en geeft aan dat het ten minste 7 werkdagen zal duren maar dat we volgende week maandag mogen bellen of het klaar is. Okee, na telefoonnummers uitgewisseld te hebben, staan we weer buiten. Nog even langs de supermarkt en dan op naar het Wildebeast eco camp, over een paar uurtjes landt de familie Kottier namelijk al in Nairobi en daar verheugen we ons ontzettend op!
In het kamp hebben we opnieuw een prachtige tent en eten we met Joseph en Julia. Na het eten leggen we Joseph en Julia in bed. Op dat moment komt de familie Kottier net aan. Joseph hoort ze en ligt stralend in bed:" daar zijn mijn vrienden!"  klinkt het. Hij sprint het bed uit om de hele familie Kottier te knuffelen. Julia kan dan natuurlijk niet achterblijven. Wat een geweldig weerzien! Ik leg Joseph en Julia terug in bed, die al snel slapen en de familie Kottier gaat nog lekker wat eten. Daarna op onze veranda samen met Wim en Ina wat drinken en bijkletsen. Wat super dat ze er zijn, het heeft ons toch wat lang geduurd voordat ze er waren! :)
Dinsdag 30 juli vertrekken we in 3 taxi's richting David Shalldreck, het olifantenweeshuis waar we al eerder geweest zijn. Het is wederom super om de olfantjes te bewonderen. 




Daarna gaan we lekker lunchen in de Karen Blixen coffeegarden, een geweldig plekje met heerlijk eten. 


 Daarna splitsen we ons op, we gaan naar het Sarit centre om pasfoto's voor Julia te laten maken. Or haar nederlandse paspoort. Hier kennen ze de strenge nederlande eisen. Het is een heel gedoe om Julia goed op de foto te krijgen. Ze houdt haar mond heel raar en is bijna niet te herkennen. Er komt een mevrouw bij om haar gezicht in het gareel te "kneden" en dan lukt het! In de avond met zijn allen nog een klein hapje eten in het kamp. Morgen moeten we vroeg op, want dan begint onze safari naar masai mara.
Woensdag 31 juli, loopt al vroeg de wekker af. Om 6 uur rijdt onze chauffeur met een heuse bus voor en kunnen we vertrekken naar de Masai Mara! We hebben een bus gehuurd omdat we het erg ongezellig vonden om in verschillende safaribusjes op safari te gaan. In de bus is plaats in overvloed en Joseph en Julia genieten van alle aandacht! 

 Onderweg vanuit Nairobi naar de rift valley is het druilerig en mistig weer, dus so much for the view. Onderweg klaart het wel wat op en rond een uur of 1 komen we bij ons kamp aan, de mara safari club na de laatste kilometers op een hobbelweg te hebben afgelegd. Onderweg naar het kamp hebben we al hertjes en zebra’s gezien, prachtig. Het kamp is ook erg mooi, aan de mara rivier gelegen met nijlpaarden. De tenten die prachtig zijn, worden onder ons gezelschap verdeeld en dan komt de chaffeur met het “goede” nieuws: met deze bus kunnen we niet naar de grote trek van de gnoes gaan kijken, omdat de wegen in het park simpelweg te slecht zijn… oeps… We hebben net deze grote bus gehuurd om met zijn allen op safari te kunnen… En nu komen ze met dit nieuws. We balen er ontzettend van en onder de lunch belt Ralph met de touroperator in Nairobi. We zullen toch niet de mensen worden die tijdens de grote trek (!) bij het zwembad van hun hotel (noodgedwongen) moeten blijven zitten?! We krijgen het er spaans benauwd van… Gwelukkig komt er een oplossing: vanmiddag blijven we bij de tent en op het kamp en er komen 2 safaribusjes vanuit Nairobi. Morgen gaan we dan de hele dag op gamedrive, om de grote trek te zien. Vrijdagochtend is er dan ook nog een gamedrive en daarna rijden we terug naar Nairobi om dan in de avond op de nachttrein naar Mobasa te stappen, de zogenaamde lunatic express.
Die middag relaxen we dus lekker bij onze tent, eten heerlijk in het kamp en is het heel gezellig, we zijn benieuwd wat morgen gaat brengen!
 Donderdag 1 augustus ontbijten we met zijn allen op het gemak. Rond een uur of 9 rijden we naar de Masai Mara, waar we gelijk al een kill van een leeuw zien. Hij heeft net een klein waterbokje gevangen en laat de groep waterbokken verbouwereerd achter… Heel zielig maar tegelijkertijd prachtig om te zien! De nijlpaarden liggen in een poel dichtbij. 




 Daarna rijden we over de vlakte die zo kenmerkend is voor de Masai Mara. Gnoes in overvloed, overal waar je kijkt zie het zwarte lint van de gnoes. Ze staan rustig te grazen met soms een paar hertjes of zebra’s, het is prachtig en indrukwekkend! 


 Als we stoppen om nog een foto van een groep gnoes te maken, klinkt er een harde klap en ja hoor, hebben wij weer, is ons busje kapot! Er zal ook eens niets zijn ;) De chauffeurs kruipen onder het busje nadat ze ons op het hart hebben gedrukt om vooral op te letten of er geen leeuwen komen. Julia vraagt zich al of de chauffeur gaat slapen ;) Na het nodige gerepareer en gesleutel, rijdt ons busje gelukkig weer.


 We genieten van de masai mara en lunchen op een open plek. Ook proberen we de oversteek van de gnoes te zien, maar hoe we ze ook volgen ,we kunnen ze niet verleiden tot oversteken. Erg jammer! We zien even later wel wat gnoes een klein stroompje oversteken, we dachten dat dit misschien de oefenbaan is en we hier de “kleine” trek hebben gezien, zoals Joseph het noemde! 





 Wel zien we nog een kudde olifanten en zien we hoe de leeuw van vanochtend zijn eten met zijn welpjes deelt, zo schattig! 







 Moe maar voldaan keren we terug naar het kamp, waar in de avond al een warme kruik in ons bed ligt te wachten…
Vrijdag 2 augustus, vanochtend alweer vroeg op om op gamedrive te gaan. Bij de opkomende zon zien we genoeg dieren: zebra;s, hyena’s, jakhals, maar ook een hyena met een kill en veel aasgieren. 







De masai mara is opnieuw weer erg mooi. Na het ontbijt rijden we in ongeveer 6 uurtjes terug naar Nairobi. We worden afgezet op het treinstation waar we rond 7 uur in de avond op de trein naar Mombasa stappen. Het is wel wat krap maar ieder krijgt een eigen slaapcoupe en we eten met zijn allen in de trein. Ook weer een aparte belevenis! Julia en Joseph delen een coupe en genieten met volle teugen, zo leuk om te zien. 







We slapen redelijk en ontbijten de volgende ochtend ook in de trein. Rond een uur of 10 zouden we aankomen in Mombasa, maar we hebben wat vertraging. Verwachtte aankomsttijd is nu half 12 geworden. Om half 12 wordt het al weer half 2 en om half 2 staat er een kapotte trein in het station. Uiteindelijk komen we moe en gaar om 3 uur in de middag aan na ruim 18 uur in de trein te hebben gezeten… Nu weten we waarom ze het de lunatic express noemen! Maar wel weer een ervaring rijker… Bij de veerboot is het superdruk, waardoor we 3 uur over ons ritje naar huis doen. Eind goed, al goed na een week in Kenia rondgereisd te hebben, is het ook weer lekker om thuis te zijn!
We genieten nu van het gezelschap van de familie Kottier en hebben gisteren al samen de 40 thieves onveilig gemaakt.
Wat onze procedure betreft: Vorige week maandag na ruim 3 weken wachten, waren dan toch beide documenten uit de rechtbank. Toen snel een COC aangevraagd, die vandaag klaar bleek te zijn. Morgen vliegen we met zijn viertjes naar Nairobi om het paspoort voor Julia aan te vragen. Althans als dat lukt… we hebben namelijk wat spelfouten in onze documenten ontdekt en weten niet zeker of we met deze documenten een paspoort kunnen aanvragen. We balen er natuurlijk ontzettend van en hebben alweer de nodige stress gehad. Morgen zullen we het zien, als het goed gaat, is morgen de paspoortaanvraag onderweg maar als het niet goed gaat, moeten we waarschijnlijk terug naar de rechtbank… Dus alle positieve energie en gedachtes zijn erg welkom! Veel liefs uit Kenia